نظر Alireza.Khan برای کتاب صوتی سگ محله

«تارزان» پیش از هر چیز، نماد «هویتی بی پناه» است؛ موجودی که تا وقتی در افق دید جامعه ی خودی است، بی ارزش، مزاحم و حتی مستحقِ سنگ زدن تلقی می شود. این جا نسین به دقت ساز و کار طرد را نشان می دهد: جامعه ای که نه فقط بی اعتناست، بلکه فعالانه در تحقیر مشارکت می کند. ورود «آمریکایی ها» نقطه ی عطفی نمادین است. آنان صرفاً یک ملت نیستند، بلکه «چشمِ اعتباربخشِ قدرت جهانی» اند؛ نیرویی که با یک ژستِ توجه می تواند، امرِ بی ارزش را به امرِ خواستنی بدل کند. رسیدگی به سگ، در سطح ظاهری عملِ انسانی است، اما در بطن، همان «مهرِ تأیید» ی است که ارزش را تولید می کند. به محض این که این مهر زده می شود، «مردم محله» ناگهان بیدار می شوند؛ نه از سر دلسوزی، بلکه از ترسِ از دست دادن چیزی که حالا دیگر «معتبر» شده است. مردم محله در این میان، دقیق ترین تیغِ نقد نسین اند: جمعی که معیار ارزش گذاری شان درونی نیست، بلکه تابعِ نگاه بیرونی است. آن ها زمانی که سگ بی اعتبار است، طردش می کنند؛ و زمانی که اعتبار می یابد، برای حفظش متحد می شوند. این اتحاد، کنشی اخلاقی نیست؛ واکنشی است به «حسادتِ منزلتی» و «ترس از عقب ماندن». به بیان دیگر، آن ها نه علیه سلطه، بلکه علیه «از دست رفتنِ سهمِ نمادین» خود بسیج می شوند. اما اوج تلخی اثر در پایان است: بازگشتِ سگ به همان وضعیت پیشین. این چرخه نشان می دهد که کنش مردم، فاقد هرگونه تحول درونی بوده است. نه فهمی نو پدید آمده، نه ارزشی تثبیت شده؛ فقط یک لحظه ی هیجانی گذشته است. «تارزان» دوباره به همان بی قدری فرو می افتد، چون سرچشمه ی ارزش—در نگاه این جمع—همچنان بیرون از خودشان است.