نظر Alireza.Khan برای کتاب صوتی بیمار خاموش

رمانی ست که با کت وشلوار اتوکشیده وارد مجلس می شود، اما ته کار معلوم می شود تمام هنرش؛ قایم کردن چند حقه در آستین بوده است. نثر روان و کشش داستانی دارد، خواننده را می کشد و می برد، اما گاهی این کشش بیشتر شبیه قلاب است تا عمق. نویسنده خوب بلد است کنجکاوی بسازد؛ فصل های کوتاه، رازهای قطره چکانی و پایانِ غافلگیرکننده، همه سر جای خودند. اما اگر پوست بکنیم، برخی شخصیت ها نازک تر از آن اند که ادعای روان شناختی کتاب را تاب بیاورند. انگار چند آدم مقوایی را برداشته اند و رویشان برچسب «آسیب دیده» چسبانده اند. بزرگ ترین قوت اثر همان ضربه آخر است؛ ضربه ای تمیز و خوش ساخت. ولی اگر پایان را از رمان بگیری، نیم تنه ای می ماند که زیادی به حقه وابسته است. یعنی عمارت، نمای مرمر دارد اما بعضی ستون هایش گچی ست. خلاصه: کتابی خوش خوراک و عامه پسند است؛ نه شاهکار، نه آشغال. اثری که باهوش تر از بسیاری از هم ردیفان خود است، اما آن قدرها هم که بعضی ها کف و سوت می زنند، تاج دار ادبیات نیست. (با ارفاق امتیاز ۴)