نظر دلارام کاشانی برای کتاب گذرگاه تاریک

انتخاب سبک سورئال برای یه موضوع جنایی شجاعت زیادی میخواد و انگار آقای گودیس حسابی شجاع بوده. داستان شبیه یه خواب در اثر شکم پر و تب و گرماس: هذیان مانند و درهم برهم و غیر منطقی با سرعت زیاد. فکر کنم همه از این خواب ها دیده باشیم ولی کی میتونه از این مدل خواب ها یه کتاب کامل دربیاره؟ فکر کنم تعداد همچین نویسنده هایی انگشت شمار باشه و همین جالبش میکنه. موضوع کتاب اگه یه جنایی معمولی بود هیچ چیز جالب و جذابی نداشت. صرفا یه موضوع تکراری مسخره و کلیشه ای بود. ولی نحوه ی روایت داستان بود که جذابش میکرد. هذیان های فکری شخصیت اول واقعا عالی بود. دیالوگ ها مجنون وار و جذاب بودن و بازی با رنگ ها و شهر ها نسبتا زیرکانه بود. این مورد که اینقدر از پلیس میترسید ولی در حقیقت هیچ جا هیچ پلیس واقعی ای به شخصیت و واقعیتش پی نمیبرد و در عوض همه ی مردم عادی میفهمیدن و به روش نمیاوردن هم خیلی کمدی سیاه و نقادانه ای داشت. من دوستش داشتم چون نویسنده تونسته بود یه داستان کلیشه رو جوری روایت کنه که جذاب باشه.