نظر دلارام کاشانی برای کتاب سایه‌های میان ما

جونم براتون بگه که انگار نویسنده قرار بوده یه داستان آوانگارد از آدم‌های بدی بنویسه که زخم‌های خودشون رو دارن و در نهایت باهاشون احساس نزدیکی و همدردی کنیم (تو مایه‌های ملفیسنت یا کروئلا تصور کنید) ولی چیزی که از آب در اومده یه کمدی سطح پایین و یه عاشقانه‌ی ضعیفه! شخصیت اصلی اصلا ثبات روحیه و شخصیت نداره، خباثتش قابل باور نیست و بیشتر خنده داره (هر وقت تو ذهنش برنامه‌های خبیث میریخت من میخندیدم)، عشقش سطحی و وابسته به ظاهره (البته فکر کنم اکثر داستان‌های عاشقانه‌ای که میخونم همینن، قیافه پسره خوب باشه دیگه بقیه‌اش حله) و در کل هیچیش به هیچی دیگه‌اش نمیخوره! انگار شخصیتش یه جور عروسک وصله پینه‌ای باشه که با هم جور نباشه. مسائل داستان خیلی الکی و آبکی حل میشن و شکر خدا هیچ وقت بر خلاف پیشبینی‌های شخصیت‌ها یا هوش فرا انسانی یا شانس غیر قابل باورشون پیش نمیرن. نویسنده خیلی سعی کرده مثلا فمنیست باشه ولی فکر کنم خودش دقیقا متوجه فمنیست بودن نشده و نتیجه‌اش فقط بی بندوباری شخصیت‌ها به نظر میاد نه قدرت زنانگی شون. دیگه بیشتر نگم که به زور تمومش کردم. شاید برای نوجوون‌هایی که به عاشقانه علاقه دارن جالب باشه ولی من که نه.