نظر مجتبی شیرمحمدی برای کتاب بوف کور

داستان درهم پیچیده ای از یک مرد که خود را در نقشهای متفاوت می بیند. اولین بار که این کتاب را خواندم برای اولین بار هینوتیزم شدم بود ولی خودم اطلاع نداشتم. سال ۱۳۸۶ و به سفارش برادرم رفتم کتابخانه و چون حرفهای زیادی پشت سر جناب هدایت و بخصوص این کتاب جنجالی ایشان بود در یک گوشه نشستم تا حواسم فقط به مطالب کتاب باشد (با هر صفحه ای که می خواندم بطور ناخودآگاه تصویر صحنه های شرح داده مثل یک فیلم در ذهن من پخش می شد و احساس میکردم یک نوری سفیدی بالای سرم هست) نه اینکه من آدم خوبی باشم نه منظورم عمیق شدن در کتاب هست. کتاب که تمام شد بیرون کتابخانه که آمدم حس میکردم مردم نورانی هستند و حرکات خودم اسلو میشن هست. تا اینکه سال قبل در یک کتابی تواند که یکی از راه های هینوتیزم خواندن یک مطلب بصورت خاصی نوشته و فعلا حضور ذهن ندارم.