نظر منصوره بامری برای رمان کلبه عمو تام

رمان پرشور کلبه عمو تام، بی نظیر است. با اینکه توقع داشتم عمو تام بالاخره یک کلبه ی خوب داشته باشد و سرگرشتش رو برای نوه هایش تعریف کند ولی در اخر داستان متوجه شدم ک غمگین ترین داستانی که میشد وجود داشته باشد را دارم میخونم. کلبه ای که در کپری خلاصه میشد گه هیچ چیز نداشت و فقط برای خواب استفاده میشد بی هیچ وسیله ای و بدون هیچ دری. داستان مردمانی که به خاطر غرور و طمع عده ای خود شیفته گرفتار شده بودند. به خاطر متحد نبودن و نااگاهی زندگی خود را هیچ پنداشته و در دستان مردمانی که فکر میکردند بهتر هستند به تاراج گذاشته اند. سیاه پوستانی که ارزش وجودی خود را درک نمیکردند و نمیدانستند با هم میتوانند شورش کنند و حق زندگی کردنشان را پس بگیرن و چندین نسل سر گردان غربت و ازار و اذیت کسانی که ادعای صاحب بودن داشتن، نباشند. این داستان را از هر لحاظ که بخواهید میتوانید نقد کنید حتی برای نقد ان میشود یک کتاب نوشت. کسانی بودن در ان دوران که نمیخواستن بردخ داری کنند ولی همرنگ جماعت بودند و بهره میبردند از برده داری و حتی وقتی میخاستند برده ها را ازاد کنند دست و دلشان میلرزید و دست دست میکردند تا بمیرند و دستشان کوتاه شود. و اکنون نیز در جوامع متمدن ما همچنان برده داری رواج دارد و مغز های ما را در زندان های طلایی نگه میدارند ما میپنداریم همه چیز میدانیم اما در اوم فهم و کمال به شدن نا اگاه تحت تاثیر پروپوگامدای رسانه و زود باور هستیم. و کار میکنیم که اشراف زادگان در ناز و نعمت باشند