نظر شهرزاددد برای کتاب صوتی خانه‌ی لهستانی‌ها

چند سالی است که بخش زیادی از رمان های اجتماعی ایرانی در فضای تکراریِ پس از قاجار می گذرند؛ روایت زندگی های روزمره، عشق ها و محدودیت ها. همین!! نه دانسته ای اضافه می شود، نه تمرکزى نیاز است، نه هیچ فرقی با قبل از خواندن کتاب کرده ایم (به جز اینکه در مقایسه با قبل از خوانش کتاب تحرک کمتری داشته ایم فرض بر اینست که هنگام مطالعه نشسته ایم 😄هرچند گاهی به لطف قلم نویسنده همچنان خواندنی و حتی پرفروش می شوند، اما این مضمون آن قدر تکرار شده که کم کم خسته کننده به نظر می رسد. پس از خواندن (شنیدن) این کتاب تصمیم گرفتم دیگر سراغ رمان ایرانی با چنین حال وهوایی نروم. البته این سخن به معنای نادیده گرفتن ارزش همین اثر نیست؛ خودِ کتاب را دوست داشتم. مقصودم بیشتر اشاره ای کلی به نویسندگان است که شاید زمان آن رسیده باشد به سراغ موضوعات تازه تری بروند. مخاطب ایرانی سال هاست همین قصه ها رو میخواند! اشاره برخی کاربران به آثاری مانند «بامداد خمار» و «شوهر آهوخانم» نیز خود نشان می دهد که این فضا چه مدت طولانی در ادبیات ما تکرار شده است.