نظر Hojabr برای کتاب مرگ ایوان ایلیچ

وزنه روزگار آنجایی سنگین تر است که مرگ خود را از دیدگاه دیگران می بینی، در حالی که هیچ کس مرگ شما رو نمی بینه. همان جایی که شما درد می کشی و همسرت با دخترش در مورد عینک مخصوص تئاتر بحث می کنند اتفاقی که توی کتاب افتاد دقیقا همین بود. در تمامی کتاب شخصیت هایی تعریف شده اند که عمیق در زندگی خود غوطه ور مانده اند و خیال مرگ را هم نمی پنداشتند ایوان که داشت می مرد، با روبه رو شدن با این شخصیت ها هرگز آن ها رو محکوم نمی کرد بلکه خودش را به خاطر دردی که می کشید و مزاحم زندگی دیگران بود محکوم می کرد و حتی دیگران نیز او را محکوم درد خودش می کردند و این کتاب داشت به ما می گفت که روزی خواهد رسید که در هر دو نقش از این دو قشر زندگی خواهید کرد و بین این دو انسان هیچ خاطره ای نخواهد ماند مگر (شاهد بودن)