نظر آرثئا برای کتاب چوب نروژی

این اولین کتاب از موراکامی بود که میخوندم. داستان در ظاهر ساده و یجور مرور خاطرات بود اما شخصیت ها اونقدر عمیق و با پیش زمینه ی دقیق بودن که جذابیت کار رو زیاد میکرد. ترجمه در کل بد نبود اما یه جاهایی هم چنگی به دل نمیزد و سانسور، فهم بعضی سکانس ها رو سخت میکرد. به نظرم با اینکه راوی اصلی تورو بود اما میشد همه ی شخصیت ها (مثل میدوری، رئیکو و نائوکو) رو توی یه بخش هایی، زمانی که زندگیشون رو شرح میدادن، نقش اصلی دونست. خیلی ظریف و دقیق به مسائل روانی پرداخته بود و چیزی که خیلی توی این کتاب برجسته بود و تکرار میشد مفهوم مرگ بود. به نظرم همون طور که تورو گفت: "مرگ بخشی از زندگی است نه پایان آن. "