نظر سما جعفری برای کتاب آواز پرستوها

در کل یک رمان با سبک نوشتاری شبیه سایر نویسنده‌های ایرانی است و قلم نویسنده منحصر به فرد نیست. اگرچه عیب‌های زیادی به این کار وارد است اما نکته‌ای که خیلی برای من جالب بود، این بود که نویسنده چقدر خوب ارتباط دو دختر نوجوان، دوستی صمیمانه‌ی اون‌ها و حرفهایی که بینشان رد و بدل میشد را به تصویر کشیده. اما عجیبترین موضوع این که چطور پریا با دوست پسر خواهرش ازدواج کرد (حتی به خاطر بیماری پدر و نیاز مالی) و این را خیانت نمیدید! اما ارتباط خواهرش با سعید خیانت بود؟! هر چی باشه شروع این اتفاقات عجیب با ازدواج پریا و سعید شروع شد. بعد از اون هم که پریا بهش علاقه پیدا کرد، باز هم وفاداری پرستو به خواهرش خیلی بیشتر از اون بود و این رابطه رو به اجبار قبول کرده بود، اون هم به خاطر بیماری پدرش... ضمنا به نظر من شخصیت سعید واقعا مشکل روانی داشت و چطور با وجود این که چند سال با هم آشنا بودند، پرستو متوجه غیرطبیعی بودن این آدم نشد. دیگر این که با مرگ پریا به راحتی کنار اومدن، داستان بی بی حلیمه و گم شدن پرستو، یکباره نپرداختن به پارسا و پدرش، تغییر رفتار عجیب و ناگهانی امیر، غیبتهای زیاد پرستو از کلاس‌هاش و حذف نشدنش... همه و همه ایرادهایی هست که به این داستان وارده، ولی در کل موضوع به چالش کشیده شدن ارتباط دو خواهر توسط یک نفر، اون هم به این شکل جالب بود.