نظر آرثئا برای کتاب مجموعه داستان های صمد بهرنگی

من از۳، ۴ سالگی با داستان‌های صمد بهرنگی آشنا شدم. اون زمان پدرم داستان ماهی سیاه کوچولو رو برام میخوند و این محبوب‌ترین داستانم بود، اونقدر شنیده بودمش که جزئیات رو از حفظ بودم. من این کتاب رو به صورت چاپی دارم و بی‌اغراق اونقدر ورقش زدم که رد هر بار خوندنم روی برگ برگش مونده و عطف کتاب کمی از هم باز شده. بعدها وقتی بزرگتر شدم چند بار کتاب رو از اول، کامل خوندم و تک‌تک داستانش رو به هنوز خاطر دارم اما باز هم ماهی سیاه کوچولو برام یه چیز دیگه‌ست. این داستان شبیه یه نمونه‌ی فانتزی و کوچک شده‌ی زندگی، شبیه درسیه که با یاد گرفتنش به خودت لطف میکنی... واقعا هر چی از خوبیش بگم کمه. و هنوز با ۲۹سال سن من عاشقانه این کتاب رو دوست دارم و هر از چندگاهی سرکی به کلماتش میکشم. این کتاب بخش جدای‌ناپذیری از کودکی و شخصیت من رو شکل داده و همیشه حس میکنم به نوعی به اون کلمات مدیونم که بهم یاد دادن دنیا بزرگتر از چیزیه که فکر میکردم. این کتاب، این شناخت رو بهم داد که برای کشف بزرگی دنیا و توانایی‌های خودم لازمه که ریسک کنم و هر چند خطرناک، اما به یه سفر برای شناخت بهتر خودم پا بذارم.