نظر امیر ذبیحی برای کتاب صوتی چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم

کتاب بسیار ضعیف بود. احساس میکردی داره یه بخش کم اتفاق و حوصله سر بر از یه زندگی کاملا معمولی رو برات تعریف میکنه. اینکه هر روز پاشم دست بشورم صبونه بخورم سفره بندازم ناهار بخورم و... که نمیشه داستان! توی کتاب های دیگه هم اگر چنین بخش هایی نقل میشه برای اینه که یه وجهه های دیگه ای از زندگی و شخصیت بازیگران اصلی داستان رو بفهمی، نه اینکه این فرعیات بشه بخش اصلی محتوای کتاب. شخصیت پردازی ها افتضاح بود. کلا اگه بخوام بگم میتونم تا فردا از بد بودن کناب بگم. ایکاش قبل نوشتن یکم بیشتر کتاب خونده بودن، یا یکم دقیق تر اونها رو خونده بودن! اما هرچقدر کتاب بد بود، گوینده محشر بود. ایکاش یکم بیشتر کار ببینیم ازشون. موسیقی هم همینطور. بخصوص که مشهود بود برای همین کتاب و همین مضمون نشسته قطعه ساخته. کلا از خوانش و موسیقی کیف کردم ولی از محتوا ابدا. انگار هیچ چیز خواصی قرار نبود روایت بشه و فقط بصورت رندوم یه بخشی از خاطرات یکی رو کندن و بردن چاپ کردن. همین!