نظر سما جعفری برای کتاب قهر و مهر

داستان بی سر و ته بود، نه ابتدا، نه انتها و نه حتی بدنه‌ی درستی داشت. اول داستان که اصلا نمیشد تشخیص داد راوی کیست. ناراحتی منصور هم یک موضوع کلیشه‌ای بود که تا حد زیادی برای کسی که از کودکی خارج از کشور بزرگ شده عجیب هست که تا این حد افکار سنتی داشته باشه. اصلا مشخص نشد چطور رمز ایمیل مادرش رو پیدا کرد و تونست پی به ارتباط اون با افشین ببره. آخرش هم اهدا عضو یک پایان تکراری مثل خیلی از داستان‌های دیگر را رقم زده بود. در کل، تمام این صد و خرده‌ای صفحه یک جور آب بندی با توصیفات حوصله سربر و اشعار این شاعر و آن شاعر بود. اصلا توصیه نمیکنم، وقت تلف کردن هست.