نظر Mostafa برای کتاب خاطرات آدم و حوا

کتاب «آدم و حوا» ی مارک تواین با فرم یادداشت‌وار و روایت متناوب میان دو صدای اول‌شخص، تجربه‌ٔ «نخستین انسان بودن» را ملموس و شخصی می‌کند. آنچه برای من برجسته بود، نگاه آدم است: ترکیبی از تردید، کنجکاوی و ابتکار، همراه با احتیاط وسواس‌گونه نسبت به جانش. او مدام در حال اندازه‌گیری خطر، فاصله‌گرفتن از ناشناخته و فهمیدن سازوکار جهان است؛ و این ویژگی‌ها فقط به‌دلیل زاویه‌دید اول‌شخص و تغییر منظم گوینده تا این حد قابل لمس می‌شود. در مقابل، حوا با انرژی کشف، نام‌گذاری و معنا دادن به هر چیز، تعادلی ظریف و گاهی طنزآمیز در برابر احتیاط آدم ایجاد می‌کند. تواین با زبانی ساده اما چندلایه، هم رابطهٔ میان زن و مرد را به‌طرزی لطیف و طنازانه تصویر می‌کند، هم تنهایی، ترس و شگفتی انسان در برابر جهانی کاملاً تازه را. نتیجه، متنی کوتاه و ساده است که از لحاظ تاریخی شاید نتوان بر آن تکیه کرد چون بیش از آن‌که دربارهٔ «آغاز جهان» باشد، دربارهٔ آغاز خودآگاهی و آغاز فهم دیگری است.