نظر شراره تاجمیرریاحی برای کتاب صوتی آینه

کتاب آینه اثر دولت آبادی یکی از بهترین داستان های کوتاه اوست. این داستان حکایت، تنهایی یک مرد است. او حتی خودش را نیز فراموش کرده است و به دنبال خودش و هویت گم شده اش می گردد. نکته ی مهم کتاب این است که نویسنده قصد دارد بگوید هویت ما در جمع قابل فهم است وگرنه این که ما که باشیم و جه باشیم و کجا باشیم خیلی فرق نمی کند تا جایی که حتی وقتی شخصیت اصلی برای خرید شناسنامه اقدام می کند برایش فرق نمی کند، دفتردار شناسنامه یک آدم مرده را به او بدهد یا زنده! او در لحظه ی آخر خود را در آینه نگاه می کند و به دنبال خود می گردد و احساس می کند شخصیتش دارد فرو می ریزد. آینه از اشیای اسرار آمیز در ادبیات ایران و جهان است. این شی در اشعار هم باعث نظیره نویسی های بسیاری شده است. شی ای که در برخی متون ادبی راهی برای ورود ارواح و جنیان به این عالم است. بسیاری آینه را با پارچه می پوشانند و معتقدند خیلی نباید در آینه نگریست. آینه ای که نمادی از رودخانه ای دارد که الهه نارسیس در آن نگریست و شیفته خود شد و مرد. حالا این شی که نگاه کردن زیادی به آن منع شده و باعث نارسیسیزیم می شود، خود باعث شناسایی انسان است. شخصیت اصلی در انتهای داستان می فهمد خودش را فراموش کرده و حتی اسم خود را هم نمی داند. این داستان وارونگی ارزش ها در طول زمان را نشان می دهد. در عصر گذشته مدام توصیه به توجه درون و پرهیز از ظاهر سازی می گردد ولی در نسل امروز توجه به درون، باعث گمگشتگی هویت و فرهنگ فردی و اجتماعی می گردد. به عبارتی در جامعه امروز کسی که با تکانش ها و تحولات جامعه همراه نمی شود، فراموش می گردد و از دایره اجتماع بیرون انداخته می شود به شکلی که مردن یا زنده بودن او فرقی ندارد.