نظر شراره تاجمیرریاحی برای کتاب صوتی پوست نارنج

صمد بهرنگی از چهره های ماندگار زبان و ادبیات فارسی است اما چنان که باید مرکز توجه واقع نشد و ندرخشید. کتاب پوست نارنج هم یکی دیگر از آثار زیبای اوست. جزئیات به طور دقیق در این داستان مطرح شده است. گویی ما صاحب علی را می بینم و خودمان جای معلم قرار می گیریم. پوست نارنج با دو کارکرد بویایی و درمان در داستان معرفی می گردد. همان طور که مهر مادر، درمان هر درد است و بویش برای فرزند خاص. نارنجی که تکه تکه و خشک شده، در اصل همان مادر صاحب علی ست که جلوی چشم های فرزندش بیمار شده و در نهایت مرده است. در این داستان معلم سعی در برقراری ارتباط با صاحب علی را دارد اما نمی تواند تا جایی که دوباره بحث نارنج مطرح می شود. نارنجی که اگر بود، شاید مادر صاحب علی نمی مرد. معلم در آخر داستان می تواند با دانش آموز ارتباط برقرار کند و نطق او را باز کند اما قسمت تراژدی، این است که نمی تواند به گونه ای صاحب علی را آرام کند و از اندوهش بکاهد. او در چشم شاگردش، مقصر و گناهکار است و این نگاه عوض نشدنی ست. این داستان در مورد دوره ی سوگ و آثار سوء آن بر ذهن و روح فرزندش است. خواندن یا شنیدن این اثر را به همه اهالی کتاب پیشنهاد می کنم. شراره تاجمیر ریاحی