نظر Zahra Pilafkan برای کتاب صدای آرچر

من دوستش داشتم، همیشه تو قصه‌ها نقش پسره قوی و ریس شرکت و..... کلا تو سبک کیدراما بوده، اما اینجا فرق داشت، یه جورایی انگار یه عشق پاک بود، پسری که حتی وقتی عشقش داره از کنارش میره با زبان اشاره بهش میگه که (من نمیتونم صدات کنم پس لطفا نرو) به نظرم خیلی ارزشمنده و دختری که تازه وارد شهر شده بود و در نگاه اول حسی اونو به سمت پسر منزوی و اسرار آمیز شهر کشیده بود