نظر امیررضا منتظرظهور برای کتاب سقوط مرگبار 1: باران سیاه

این رمان جزو معدود رمان‌های ایرانی‌ای بود که با جان و دل می‌خواندم و تصاویر دنیای تخیلی‌اش برایم به صورت باورنکردنی، قابل تجسم بود. البته این را هم اضافه بکنم که اولین رمان ایرانی هم بود که در ژانر پسارستاخیزی خواندم. متأسفانه در این ژانر و همچنین ژانر علمی‌تخیلی، کتاب‌های خیلی کمی در ایران نوشته می‌شود، چه بسا که در هالیوود، کتاب‌های این چنینی به وفور اقتباس می‌شوند. برای همین هم بود که وقتی فصل اول و دوم این کتاب را خواندم، تازه متوجه شدم که چرا از رمان‌های ایرانی به این سبک که قبلا خواندم، آنچنان که باید لذت نبردم. چون پشت‌شان یک احساس صادقانه و یا حتی علاقه خالصانه یک نویسنده قرار نداشت. نویسنده‌ای که برای شخصیت‌های داستانی‌اش، چه منفی چه مثبت ارزش قائل است، برای دنیای تخیلی‌ای که خلق کرده ارزش قائل است. حتی برای ژانری که در آن تخیل می‌کند و می‌نویسد. هیچ رمانی بی‌عیب و نقص نیست. حتی بزرگترین شاهکارهای ادبی جهان. چیزی که برای من که هم می‌خوانم هم می‌نویسم قابل احترام است این است که یک نفر در کشورم پیدا می‌شود که از ته دلش می‌نویسد و در جایی که بیشتر برای آثار واقعگرا ارزش قائل هستند و کتاب‌هایی را که در این ژانر و فضا نوشته می‌شوند جزو آثار کودک و نوجوان می‌شمارند، مقاومت می‌کند و اثری را که خودش هم دوست دارد آن را بخواند به کشورش و دنیا عرضه می‌کند. من واقعا به آقای فرد تبریک می‌گم بابت چنین اثری که تک تک جملاتش، ذهن مرا به تصویرسازی واداشت و خوشحالم که مثل خیلی‌ها تا ابد صبر نکردند که یک رمان کاملا بی‌نقص بیرون بدند، چون واقعیت این است که هیچ‌ چیز بی‌نقص نیست. همین که وقت گذاشتند و برای خلق دنیای داستانی خودشان اراده کردند جای تقدیر دارد.
حتما این رمان را بخوانید❤️