نظر راد برای کتاب بیچارگان

بیچارگان، اولین رمان داستایوفسکه. به خاطر همین اگه آثار قبلیش رو خونده باشین، متوجه میشید که انگار بیچارگان جا نیوفتاده! البته من منکر شاهکار بودنش نمیشم؛ اما واقعیت اینه بیچارگان به اندازه شب های روشن یا نازنین که رمان های کوتاهی هستند، پخته و دل انگیز نیست! در این رمان که از اسمش هم مشخصه، با طبقه ای از جامعه روسیه آشنا میشیم که در فلاکت و بی پولی به سر میبرن. شخصیت اصلی، کارمند کهنه کاریه که میشه گفت حقوقش بدک نیست اما یه جاهایی به نهایت تنگ دستی میرسه. این کارمند که ماکار الکسیویچ نام داره سعی میکنه زیر پر و بال دختر جوانی که رابطه دور خانوادگی باهاش داره (به نام واروارا) رو بگیره. جالبه! کسی که در حال فرو رفتن در باتلاق فقر و بیچارگیه، اما می خواد به خاطر عشق و علاقه ای که به دختر جوان داره، اون رو کمک کنه؛ اما آیا شدنیه؟ آیا عشق، علاقه، شرافت و ادبیات به امور مادی می چربه یا نه؟ داستان بیچارگان در قالب نامه های واروارا و ماکار به همدیگست