نظر محمد رحیمی برای کتاب صوتی بوف کور

کتاب ساختاری مهندسی شده داره و به نظرم این شاهکار به خاطر فضایی که شما رو توش حبس می‌کنه شاهکاره. انگار نویسنده دستت رو می‌گیره و می‌بره ته ذهن یک آدم فروپاشیده و در رو از پشت قفل می‌کنه. و فقط می‌گه: «ببین. این هم می‌تونه انسان باشه.» بوف کور روایت تنهایی بیمارگونه ست. راوی حتی وقتی کسی کنارش هست، باز هم تنهاست. زن اثیری، لکاته، پیرمرد قوزی… همشون بیشتر شبیه تکه‌های روان خود راوی ان تا آدم‌های واقعی. هدایت در رمان عمداً اجازه نمی‌ده «بفهمی». چون موضوع فهمیدن نیست و حس کردنیه. اگه بعد از خوندنش حالت بد شده، گیج شدی، یا یه جور خفگی گرفتی، یعنی کتاب کارشو درست انجام داده.