نظر مینروا مک گونگال برای کتاب قلب ضعیف و بوبوک

این کتاب دو داستان جالب داشت، تو داستان اول به نظرم آرکادی مثل خیلی از ماها خودش رو کاملا فراموش کرده و تمام زندگیش و فکر و احساسش شده دوستش واسیا و هرچیزی که مربوط به اون میشه فکر کنم خیلی از ماها اینجور باشیم که خودمون رو فدای بقیه میکنیم و کاملا خودمون کنار میزاریم و آخرم به جایی نمیرسیم و واسیا هم بازم میتونه نشونه خیلی ازما آدما باشه که انقدر از درون ضعف داریم که خودمون رو لایق هیچ اتفاق خوبی نمیدونیم، این کتاب خیلی میتونه آدم رو به فکر فرو ببره و باعث بشه نگاهی به خودش بندازه و ببینه کجای زندگیش با خودش وایساده.. با خودش مثل واسیاست یا مثل آرکادی... داستان دوم هم جالب بود اما به نظرم خیلی معمولی و ناتمام ماند و میتونست خیلی بهتر باشه.