نظر دلارام کاشانی برای کتاب آب عمیق

چقدر قشنگ اعصاب خرد کن بود! یه ضرب المثلی هست که میگه خراب ها شانس دارن، تا فصل آخر این کتاب هر لحظه برای من این ضرب المثل تکرار میشد. شخصیت زن داستان به معنای واقعی کلمه هر کاری دلش میخواست میکرد و هیچ عیبی نداشت و هنوز همه دوستش داشتندو فکر میکردند عجب زن فوق العاده ایه! البته همسایه هاش دل خوشی ازش نداشتن ولی بازم آماده بودن تا با یه اشاره اش سر انگشتش بچرخن و کارها و حرف هاش رو باور کنن. شخصیت مرد داستان یه شخصیت passive aggressive واقعی بود که به قول خودش به هر چیزی دیر واکنش نشون میداد. ولی آیا یه فرد اروم با طبع ملایم حق خوشبختی نداره؟ من دوست داشتم داستان به عقب برگرده و بگه چرا ویک و ملیندا با هم ازدواج کردن. درباره ی ملیندا مشخص میشه که به خاطر پول و رفاهیه که ویک میتونه براش فراهم کنه اما ویک چرا؟ چرا ملیندا از بین این همه زن؟ ولی متاسفانه داستان هیچ توضیحی نمیده و فقط حال حاضر شخصیت ها رو کنکاش میکنه. شخصیت بچه ی داستان هم جای تامل داره که جا به جا خصوصیت و ویژگی های پدر و مادرش رو بروز میده و ترکیب عجیبی از دو نفر اصلی داستانه. مجموعا داستان پرکشش و پیچش دار یا گیج کننده و هیجان انگیزی نیست، یه روند سقوط ملایم و قابل پیش بینی داره اما لایه های روانشناسی تاریک زیر پوست داستان جذاب ان و ترغیب میکنن که ادم به خوندن ادامه بده.