نظر Sana برای کتاب می‌خواهم بمیرم ولی هوس دوکبوکی کرده‌ام

اگه شک دارید که برای این کتاب وقت بذارید یا نه، به عنوان کسی که خوندمش توصیه میکنم این وقت رو اختصاص بدین بهش. خودم رو در اتاق مشاوره با فرد راوی پیدا کردم و مسائلی که مطرح میشد بعضا برام ملموس بود. کتاب از حس هایی گفته بود که در بعضی مواقع خودم هم داشتم ولی فکر میکردم که تنهام و بقیه چنین حس هایی ندارند. کتاب بهم یادآوری کرد که همه ما در واقع "موجودی پر کم و کاست" هستیم، حتی دکتری که برای مشاوره بهش مراجعه میکنیم. اگه همواره سعی کنیم احساساتمونو سرکوب کنیم شاید فکر کنیم صرفا احساسات بدمونو داریم نادیده میگیریم ولی در واقع با این کار جلوی ابراز احساسات مثبتمون هم میگیریم. یکی از چالش های مورد بحث تفکر صفر و صدی بود. تعادل یکی از رموز زندگیه سالمه به نظرم. کتاب میتونست بیشتر گسترش پیدا کنه. در کل متن روانی داشت و لذت بردم و برخی جملاتش رو حتی چندین بار خوندم. یکی دیگه از نکات مثبت کتاب این بود که آشکارا نشون میداد پروسه درمان و کمک گرفتن لزوما صعودی نیست روندش. یعنی صرف کمک گرفتن از دکتر، معجزه قرار نیست بکنه. پروسه ای زمان بر و پر از سختی هست. (اگه با این موضوع دست و پنجه نرم میکنین، هیچ تنها نیستیم و اوکیه. صرفا باید پیوستگی باشه تو این مسیر و بقیه ش بهتر میشه.) مرسی که نظرمو خوندین. با تشکر از گروه کتابراه