نظر آرنیا برای کتاب سنگ، کاغذ، قیچی

خلاصه بخوام بگم بعضی جاها میتونست خیلی بهتر بشه داستان و برای مهیج کردن داستان انقدر زیاد روی نکنه و انقدر رازآلود و دروغ در دروغش نمی کرد به طوری حس میکردی داره خواننده و روانش رو بازی میده که اولش جالب بود اما آخرای داستان خوشم نیومد بشخصه. مدل کتاب رو دوست داشتم اینکه از زبان چند نفر بودن و اون نامه ها و سنت های سالیانه و واژه سال و اینا هم قشنگ بودن و جالب. هنری و بعدش آدام بشدت شخصیت های منفور و حال بهم زنی بودن. سام احساس کردم زن ستیز بود. رابین به معنای واقعی کلمه عاشقی کورش کرده بود و زیادی فداکاری و احمق بازی انجام داد و املیا هم که بیشتر بنظرم طمع و حسادت و عذاب وجدان برای کاری که نکرده داشت. یه جاهایی احساس کردم سعی داشت نویسنده خیانت رو توجیه و عادی کنه مخصوصا از طرف آدام که قابل قبول نبود. در کل داستان به اصطلاح ادم بده یا ادم خوبه یا قهرمان و یه نقش منفی نداشت. همه تا حدودی منفی بودن و بدی های خودشونو داشتن. کتاب جالبی بود بعضی جملاتشو دوست داشتم و تعامل برانگیز بود. در آخر خیلی سوال هست و پیش میاد که همه بی جواب موندن و هم اینکه نمیدونی داستان خانواده وینتر رو از زبان هنری باور کنی یا رابین که خب قشنگ نیست این سردرگمی. حداقل همین که کسی از شخصیتا به ارواح اعتقادی نداشت و توی داستان هم نبود ارواح، خودش جای شکر داره. بنظرم واقعا باید از نویسنده های ژانر جنایی ترسید تا حدودی. 😂از لحاظ ژانری بنظرم انعطاف داشت چون هم عاشقانه بود هم ترسناک هم رازآلود و معمایی هم جنایی. در کل ارزش خوندن داشت.