نظر زهرا پدرام‌فر برای رمان دفتر خاطرات

اوایِلِش که می خوندم، باهاش ارتباط برقرار نمی کردم ولی بعدش داستان خیلی قشنگ شد به نظرم توصیفی عاشقانه به رنگ صورتی کمرنگ (ملایم و آرامش بخش🩷) با جزئیات البته بخش های زیادی از کتاب دیدم که توی ضمیر منفصل او (سوم شخص) و ضمیر متصل _َش زیاده روی شده👌 حتی توی بخش هایی از کتاب، توی هر جمله، یک جا به جای اسم شخص، از ضمیر "او" استفاده شده که این مخاطب رو از یه جایی به بعد سردرگم می کنه که منظور از "او" چه کسیه و ذهن رو خسته می کنه یا یه قسمت میگه "اجازه می داد کلماتی که او می خواند، روح و روانش را لمس کند". با دوباره خوندن این جمله و خط های قبل تر و بعدتَرِش فهمیدم اولین "او" منظورش شخصیت مرد هست و دومین "او" منظورش شخصیت زن هست ولی ای کاش اسم داشتن🙂پیشنهاد می کنم تو چاپ های بعدی، این کتاب ویرایش بشه و به جای بعضی از این ضمایر "او" اسم شخصیت ها نوشته بشه🙏نکته ی بعدی درمورد عبارت "بنا به دلایلی" هست که احساس می کنم یه جاهایی بی مفهوم بود و با این قسمتش نتونستم ارتباط برقرار کنم و درکش کنم. این عبارت در ادامه ی داستان هم وقتی الی و نوآح دوباره هم دیگه رو می بینن، تکرار میشه و این ابهام تو جمله های بعدیش هم برطرف نمیشه! ولی از اون جای داستان که الی و نوآح هم دیگه رو می بینن به بعد رو خیلی دوست داشتم😍 همه چیزش خوب بود👌 توصیف های زیبایی داشت، شخصیت ها مشخص بودن، دیالوگ ها کوتاه بودن و این که بعد از سال ها هم دیگه رو دیده بودن و بازم باهم خاطره ساختن، خیلی رویایی بود مخصوصاً قسمتی که برای اولین بار بعد از سال ها باهم قدم می زنن (همون توصیفی عاشقانه به رنگ صورتی کمرنگ، ملایم و آرامش بخش). در کل کتاب رو خیلی دوست داشتم و به نظرم ارزش حداقل یک بار خوندن رو داره🌻