نظر ارغوان فرح بخشی برای کتاب روانکاوی پیر بلخ

برخلاف نظرات اغراق آمیز سایر خوانندگان، با خواندن این کتاب متوجه شدم که این کتاب بیشتر مقدمه ی معرفی مثنوی مولاناست، از ابتدا تا صفحه ی پنجاه، به آموزش گام به گام نحوه ی خواندن مثنوی و معرفی آن می پردازه، یعنی بهتره که این کتاب ضمیمه ی مثنوی گردد تا فرد اول این را بخواند و بفهمد که داستان های مثنوی اگه به شکل داستان بیان شده اند عمق دارند و نباید به ظاهر بسنده کرد. دوما، جاهایی انقد نویسنده مطالب را غامض و پیچیده کرده که باید یک نفر دیگر بیاید و خود کتاب را مجددا تفسیر کند، بیان بعضی از نظریات روانشناسی هم بیشتر به حجم کتاب افزوده، من بیشتر از بخش *خواب و کنترل ذهن * خوشم امد، یاد روزگاری افتادم که اینستاگرم و اینترنتی بود، چقدر *حسین آرا* مفاهیم را قشنگ توضیح می داد. اگر شناختی روی مسائل روانشناسی یا فلسفی نداشته باشید، ادبیات این کتاب بیش از حد سخت و پیچیده است، و شاید درکش نکنید. ولی اگر زیاد در این باب مطالعه کرده باشید، بهتر کتاب را متوجه می شوید، نویسنده یه اسم گنده برای کتاب گذاشته *روانکاوی پیر بلخ* در حالی که بیشتر مقدمه ی معرفی مثنوی مولاناست. و کمی مباحث روانشناسی بهش افزوده. من علت این همه اغراق سایر خوانندگان را متوجه نشدم. بد نبود.