گاهی اوقات حس میکنم که ما تحت تاثیر نویسندهها هستیم تا آثار. اگر این اثر توسط یک نویسنده گمنام نوشته میشد، برای دیگران درخور توجه بود؟! من خیلی داستانهای نمادین را نمیپسندم. تا وقتی که بتوان مفهوم را صحیح و بدون برداشت اشتباه رساند، چرا خواننده را به هچل بیندازیم و آن را به حساب لذت ادبی بگذاریم؟