نظر مبینا فتحی برای کتاب صوتی جاده شهر

فکر کنم این بلاییه که سر همه ی خیال پردازهای دیوانه میاد. از راوی شب های روشن گرفته تا ژاک تیبو و ورتر و حالا هم نینی. آدم های خیال پرداز عاشق می شن و بدجور عاشق میشن و در این راه از همه چیزشون می گذرن. نه، من تو رو نمی بوسم. بهت نمی گم دوستت دارم. فقط بهت نگاه می کنم. می تونی از نگاهم بخونی؟ اینکه چه احترام فوق العاده ای برات قائلم و هرطور که باشی دوستت دارم؟ چه سرد و سنگدل باشی، چه مغرور و بی تفاوت، چه تنبل و بی حوصله، چه زشت و چه زیبا. من هرطوری که باشی دوستت دارم. ولی این رو می فهمی؟ هیچ وقت متوجه میشی که چقدر دوستت دارم و چه فداکاری هایی برات می کنم؟ نه... هیچ کدومشون نمی فهمن. من این کتاب رو دوست داشتم چون اولین کتابی بود که از زبان معشوق می خوندم و نه عاشق خسته و رنج کشیده. فهمیدم که از نگاه معشوق بی تفاوت و سنگدل چقدر همه چیز ساده ست. همه از فهم احساس والای عشق بی خبر. این کتاب یه درس بزرگ برای من بود. من حتی اگه عاشق بشم مشروب نمی خورم، سیگار نمی کشم، خودم رو نابود نمی کنم. به هرحال اونا نمی فهمن. در تنهایی زندگی می کنم و یک کلمه هم حرف نمی زنم. آدم های خیال پرداز باید تنها زندگی کنند و از عشق و عاشقی دست بکشند. در سکوت، انزوا و تنهایی. این سرنوشت همه ی ماست.