نظر مریم رحمانی برای رمان کلبه عمو تام

کتابو خوندم داستان ادمو خیلی به فکر فرو میبرد همش میگفتم خداروشکر من تو اون زمون و اون شرایط بدنیا نیومدم و خیلی بیشتر سپاسگذار خداوند شدم واسه شرایط و زمان و مکانی ک پا به این دنیا گذاشتم راستش یکم با اعتقادات و باور های مذهبی که بشدت ازش تقدیر میشد مشکل دداشتم چون خداشون و پیامبرشون خیلی با چیزی ک من تو قران خودمون مطالعه کردم و خوندم فرق داشت اینکه خدا کنار وایسه و تیکه پاره شدن کسایی که بهش ایمان دارن و تماشا کنه و بگه هر کی بیشتر بدختی هارو تحمل کنه تا بمیره بیشتر بهش افتخار میکنم هیچ جای قران هیچ اثری ازش نیس و نبوده و هرکی ایمان واقعی داشته خدا نذاشته در مقابل قدرتمند تربن ظالم ترین افراد زمانه خودشون حتی ککشون بگزه و بنظرم نتیجه ایمان واقعی اینه مثل داستان موسی و ابراهیم و نوح و محمد و عیسی و مریم و.... که با وجود اینکه ظالمترین قدرت های زمانشون در مقابلشون بودن هیچکدوم هیچ اسیبی ندیدن و تیکه پاره نشدن و تماااااام پیامبرانی که درقران نامبرده شدن به مرگ طبیعی و با عزت مردن و کسی تیکه پاره نشده زیر ستم و بعد خدا بگه عیب نداره بمیر بیا اون دنیا جبران میکنم... مثل عاقبت عموتام... ولی درکل داستانش خوب بود و همش فکر میکردم که افرین به سیاه پوستای الان که از ۲۰۰سال پیش تاحالا چقدر ذهنتیشون تغییر کرده و چقد الان ادم های موفق و سوپر موفق درشون زیاد شده در حالی که تمام اجدادشون پذیرفته بودن که حتی حق ازادی رو هم ندارن.. و تغییر ذهنیت میتونه همینقدر عظیم و وسیع باشه