نظر مریم رحمانی برای کتاب قلب ضعیف و بوبوک

این کتاب دوتا داستان داره چیزی که بمن یاد داد داستان اول که بنظرم یکم اگزجره شده بود تا ذهن رو به چالش بکشه که گاهی ما واسه نعمتی که بما داده میشه احساس لیاقت نداریم همش فک میکنیم اگه یجایی از مسیر زندگیمون داره خوب پیش میره یه کسی یه عشق نابی بهمون هدیه میکنه یا یه نعمتی به هرشکلی بهمون داده شده حتما یجای کار میلنگه وگرنه منو چ به این همه خوشبختی و داستان اول یه شخصیت دقیقا با همین طرز فکر البت یکم اگزجره تر به مرض جنون کشیده میشه چون مدام با خودش میگه چرا این خوشبختی نصیب من شده من لایقش نیسم داستان دوم خیلی کوتاه بود اما درسی که برا من داشت این بود که شاید توی گور به این نتیجه برسیم که کاش انقد خودمونو سانسور نکنیم انقد خودمونو درگیر شرم و خجالت و در کل زندگی نکنیم لذت نبریم که از چارچوب تعیین شده توسط بقیه تخطی نکرده باشیم برای من ک خیلی تو این موضوع ایراد دارم برام یه زنگ بود که تو ذهنم به صدا درومد در کل ارزش خوندن داره و باید راجبش فکر کرد