نظر مجتبی امیری برای نمایش صوتی همه افتادگان

شنیدن این نمایشنامه رادیویی بکت واقعاً تجربه متفاوتی بود؛ انگار وسط اون مسیرِ خسته‌کننده و خاکیِ ایستگاه قطار، پا‌به‌پای "مدی رونی" داری قدم می‌زنی و نفس‌نفس می‌زنی. بکت با همون نگاه تلخ و پوچی که داره، انقدر قشنگ با صداها بازی کرده که تنهاییِ آدم‌ها رو قشنگ حس می‌کنی. تهش همون‌قدر که گیجت می‌کنه، به فکر فرو می‌برتت.