نظر Fatemeh dehghan برای کتاب صوتی بیگانه

راویِ بیگانه صدایی دارد که تا آخرین صفحه توی ذهنت میماند؛ نه سرد، نه گرم، فقط همدما با جهانی که توصیف میکند. این هماهنگی باعث میشود کتاب را نه فقط بخوانی، که نفس بکشی. اما نکته عجیب اینجاست: کتاب که تمام میشود، تازه تو شروع میشوی. و هرچه بیشتر میگذرد، بیشتر به عمقش میرسی. یک چیز در کتاب بود که تا نخواندمش نفهمیدم: مورسو عاشق شناور ماندن روی آب بود. دریا را دوست داشت. من در تمام کتاب همین حس را داشتم. انگار بیگانه خودش دریاست؛ و من در بستر آن شناورم و در خلسه فرو میروم. اما در نهایت دلم برای مورسو سوخت. برای اینکه به جای محاکمه شدن بابت کاری که کرده بود که آن کار هم به نظرم آنقدر سنگین نبود محاکمه شد بابت کسی که بود. بدون اینکه کسی بپرسد چرا اینطور رفتار میکرد. دلیلش چه بود. درد این بچه از کجا میآمد. گذشته اش چه بود. درست است که او قتل را انجام داده بود. اما در نظر من بیگناه بود. بیگناهتر از همه آن آدمهایی که به محاکمه اش کمک کردند.