نظر محمد رحیمی برای کتاب صوتی بوف کور

به نظرم شاهکار هدایت نه به خاطر داستانش، بلکه به خاطر فضاییه که تو رو توش حبس می کنه. انگار نویسنده دستت رو می گیره، می بره تهِ ذهن یک آدمِ فروپاشیده و در رو از پشت قفل می کنه. نه امید می ده، نه راه نجات نشون می ده. فقط می گه: «ببین. این هم می تونه انسان باشه.» بوف کور روایت تنهاییِ بیمارگونه ست؛ تنهایی ای که از نبود آدم ها نمیاد، از ناتوانی ارتباط میاد. راوی حتی وقتی کسی کنارش هست، باز هم تنهاست. زن اثیری، لکاته، پیرمرد قوزی… همشون بیشتر شبیه تکه های روان خود راوی ان تا آدم های واقعی. هدایت در رمان عمداً اجازه نمی ده «بفهمی». چون موضوع فهمیدن نیست؛ حس کردنه. اگه بعد از خوندنش حالت بد شده، گیج شدی، یا یه جور خفگی گرفتی، یعنی کتاب کارشو درست انجام داده.