من از همون سال ۹۶ که پرنیان شب رو خوندم تا حالا این کتاب و دنیای خیال خانم سعیدی محبوب من بودنن، پرنیان شفق هم زیبا بود ولی یک اما بزرگ توش داشت، انگار این رمان رو روی دور تند گذاشته بودن و همه چی خیلی سریع اتفاق میوفتاد، من انتظار داشتم معماهای بیشتری بوجود میومد و اتفاقهای بیشتری میوفتاد، حتی دلم میخواست برای مانی و سیما که به سرزمین رویا رفته بودن تا بچه دار بشن چالشها و اتقاقهایی میوفتاد یا شاید بچه کیان و مینو و رو میدیدیم و شاهد مثلا اتفاقهایی برای اون بودیم. خسته نباشید میگم به خانم سعیدی ولی کاش چند سال دیگه هم به این ۷ سال اضافه میشود ولی در عوض یک رمان جامع و کامل داشتیم.
ولی بازم ممنون از ایشون، قلمشون مانا
ولی بازم ممنون از ایشون، قلمشون مانا