نظر Kowsar برای کتاب صوتی آخرین روز یک محکوم به اعدام

داستان از زبون زندانی هست که بجای حس خشم حس ترحم آدم رو برمی انگیزه. یه دیالوگ فیلمی بود این حرف: «اگه قرار بود فقط با به معذرت خواهی هر جرمی بخشیده بشه، چی نیازی به پلیس و دادگاه و قاضی و وکیل و زندان!!!!!!» وقتی کسی جرمی مرتکب میشه و جرمش اثبات میشه مجازات میشه و جرم سنگین مجازات سنگینی داره. نمیشه یه قاتل زنجیری، فرد مبتلا به انواع اختلال ناسازگاری که دزدی و آتش افروزی و تجاوز رو به قصد لذت و یا انتقام جویی چون بهش گفتی تو چون فرد اختلال خشم انفجاری هم داره، با جریمه آزاد کنی چون اعدام غیر انسانی هست. جزئیات زیادی توصیف شدن که بیشتر گیج کننده ست تا توصیف کننده. همین طور نوع متن کتاب حس در انتظار اعدام از فریدا مک فادن و کمی هم کتاب نظم چارلی چاپلین رو میده که قاضی و وکیل و دادستان به کارشون بی تمایلن و به همه چی عادت دارن و نمیخوان خودشون رو درگیر کنن و نظم معمول رو بهم بزنن و بیگناه بودن یا نبودن طرف رو مهم نمیدونن. بیشتر حس جامعه کمونیستی تعریف شده در کتاب های چرنوبیل هرکس فکر میکرد دیگری کارش رو کرده و به تکمیل و بررسی نیاز نیست، همین فاجعه آفرید.