نظر ضحی مختارزاده برای کتاب خاطرات فیروزه‌ای

بعضی قسمت ها واقعا خنده دار و با نمک بود. در مجموع متوجه شدم ما دهه شصتی ها هر جای ایران که بزرگ شده باشیم یک سری خاطرات نوستالژیک مشترک داریم، یک تعداد تجربه های اجتماعی مشترک که در حافظ جمعی همه ما نقش بسته مثل بازی ایران و استرالیا، مثل مراسم های صبحگاهی در هر شرایطی و یا مراسم های روز معلم و... نمی دانم که بچه های هفتادی و هشتادی و نودی هم این طوریند یا نه؟!، اما می دانم برعکس بعضی از هم نسلی هایم معتقد نیستم، ما دهه شصتی ها نسل سوخته باشیم، ما که با هم ارتش سری، ناوارو و پرین و حنا و بچه های کوه آلپ دیدیم، در کلاس ها مون بازی نشان مخصوص میتیکمان را انجام دادیم، چه طور ممکنه نسل سوخته باشیم در برابر بچه هایی که شاید بدونید چه چیزهای بیهوده ای می بینن و هیچ کدام از تجربه های مشترک ما را ندارند.