نظر رضوانه سیفی برای کتاب صوتی خانه‌ای که در آن مرده بودم

با توجه به کتاب‌ها و رمان‌های جنایی که تا الان خوندم خیلی داستان پیچیده‌ای نبود، نپیینده تلاش کرد داستان رو‌نرموز جلوه بده ولی خیلی زود تصمیم گرفت که از جنایت اصلی پرده برداری کنه، اما نکته اصلی که من رو به سمت ادبیات ژاپن میکشونه توصیف فضای ساده و دکوراسیونهای مینیمالی هست که نویسنده در مسیر داستان بهش میپردازه، به راحتی تصویرسازی میشه کرد و ذهن رو زیاد گمراه نمیکنه در به تصویر کشیدن وقایع. به طور کل داستان خیلی پیچیده‌ای نبود