نظر احمد جعفری برای کتاب عکاسی 2

نقد کلی کتاب این است که اغلب به دو قطب افراطی کشیده می شوند. از یک سو، کتاب های آموزش تکنیک و تنظیمات دوربین، مانند کتاب های برایان پیترسون یا اسکات کلبی، اگرچه برای شروع کاربردی و ضروری هستند، اما گاه آنقدر در جزئیات فنی غرق می شوند که خلاقیت و دید هنری را تحت الشعاع قرار می دهند و عکاس را به یک تکنسین ماهر تبدیل می کنند، بدون آنکه پاسخ دهند «چرا» باید از چیزی عکس بگیرد. از سوی دیگر، کتاب های نظری و فلسفی سنگین مانند آثار سوزان سانتاگ، رولان بارت یا تحلیل های هنری، که برای عمق بخشیدن به نگاه عکاس حیاتی هستند، ممکن است آنقدر انتزاعی و پیچیده باشند که برای علاقه مند مبتدی ایجاد سردرگمی و فاصله کنند. پیشنهاد کلی برای یک مسیر یادگیری متعادل این است: مطالعه و عمل را در کنار هم و به صورت لایه ای پیش ببرید. بهتر است آموزش از کتاب های عملی و پروژه محور شروع شود که مفاهیم پایه (مثل نور، ترکیب بندی، کار با دوربین) را در قالب تمرین آموزش می دهند. همزمان، کتاب های تاریخ عکاسی و مجموعه عکس عکاسان بزرگ مطالعه شود تا با سلیقه های بصری و سبک های مختلف آشنا شوید. پس از تسلط نسبی بر تکنیک، نوبت به مطالعه کتاب های نظری و مفهومی می رسد تا به کار خود عمق و معنا ببخشید. در نهایت، تخصصی تر مطالعه کنید و بر اساس علاقه خود (مثلاً عکاسی خیابانی، پرتره یا معماری) کتاب های آن حوزه را بخوانید.