خیلی خوشحالم که این کتاب رو گوش کردم. احتمالا به خاطر اینکه قبلا کتاب های 《وقتی نیچه گریست》و 《مسئله ی اسپینوزا》و 《دروغگویی رو مبل》 رو گوش کرده بودم و این آشنایی قبلی با اروین یالوم باعث شد لذت بیشتری از شنیدن کتاب ببرم. روایت صادقانه ی آقای یالوم مثل بیان ترس ها، اشتباهات، آرزوها، نقص ها و... باعث جذابیت بیشتر کتاب بود و صادقانه بگم کتابی بود که خیلی حریصانه بهش گوش میدادم. افسوس می خورم که زودتر باهاشون آشنا نشدم و افسوس بیشتر به خاطر اینکه کهولت سن ایشون باعث میشه نتونن روی آثار جدیدتر کار کنن. یه تشکر حسابی از تیم تهیه ی کتاب صوتی بکنم، عجب کار درجه یک و عجب خوانش روان و مسلطی انجام شده بود. ریتم خوانش اونقدر هماهنگ با مفهوم بود که گاها آدم فک می کرد خود اروین یالوم داره کتاب رو می خونه. ممنون از کتابراه