نظر مژگان امیدی برای کتاب نازنین: یک داستان خیالی

کتابی با حجم کم ولی پر بار، داستایوفسکی تو این اثر از لحظه‌ی اول شروع داستان جوری آدم و همراه با راوی میکنه که خودت و جدا از راوی نمیبینی و هر لحظه دوست داری زودتر داستان پیش بره تا ببینی چی شد که این اتفاق افتاد، یه جورایی روان راوی و زنش هم داره واکاوی میشه. و در عین حال از دست شخصیت‌ها عصبانی میشی بهشون حق هم میدی، داستایوفسکی خیلی خیلی شخصیت‌ها رو در کتاباش واقعی بیان میکنه انقدر که وقتی داری میخونی همون لحظه میتونی تصویر سازی کنی. کتاب کوتاه و جالب و تامل برانگیز و مفیدی بود. و این نشون میده که آدم‌ها میتونن تا پنج دقیقه قبل از خودکشی بهت لبخند بزنن و وانمود کنن هیچی نیست در صورتی که تو روان و ذهنشون چیز دیگه‌ای باشه.