نظر صبا الرحمن برای کتاب انگور فرنگی

دیدگاهی زیبایی بود نسبت به این زندگی... دو بخش از کتاب من رو به وجد آورد: ۱) آسوده دل ننشینید، نگذاریذ دل و جانتان به خواب برود! تا جوانید و نیرومند و آماده، از نیکوکارى خسته نشوید! خوشبختى شخصى وجود ندارد و نمى تواند وجود داشته باشد اگر زندگی داراى معنا و هدفى است آن هدف ومعنا آسودگی و رفاه شخصى نیست، بلکه چیزی خردمندانه و عالیست. تا مى توانید نیکوکارى کنید! و۲) مى گفتم آزادى نعمتى است مانند هوا وبى آن زندگی ممکن نیست. اما هنوز باید صبر کنیم. بله من این را مى گفتم. اما حالا مى یرسم: صبر براى چه؟ از شما مى یرسم صبر براى چه؟ بخاطر چه؟ بخاطر که؟ چه فایده از انتظار وقتى که دیگر نیرویى براى زنده ماندن باقى نمانده است و با وجود این زندگی لازمست و مى خواهیم زنده باشیم و زندگی کنیم! و مصداق زندگی در این دنیاست؛ خوشبختی بدین معنا میست که در رفاه مطلق و باشیم و آسوده خاطر باشیم! بشر با رنج آفریده می شه... و بدون رنج زندگی بی معناست. و خوشبختی از درون نشأت می گیره... و «معمولی بودن» رو باید یاد بگیریم.