نظر Mahshid برای کتاب تراس و روال عادی

دو نمایشنامه‌ای که از ژان کلود کریر در این کتاب گردآورده شده می‌شه گفت دوتا از درخشان‌ترین کارهاست. فضای ساده، روایتی به ظاهر ساده با تعلیق‌های به جا و درست که باعث می‌شه بعنوان خواننده کتاب رو مصرانه بخونی و ادامه بدی. در نمایشنامه اول یک جورهایی با این مقوله روبه رو می‌شیم که انسان چطور می‌تونه با تنهایی خودش روبه رو بشه و براساس اون رویارویی و شناخت از تنهاییش کنش و واکنش نشون بده. فرمت نمایشنامه بنظرم بهترین مدل از ادبیات داستانیه برای این دست از موضوعات انسانی. به راحتی میشه چاشنی اغراق و سوررئالیسم و واقعیت رو همزمان در یک متن نسبتا کوتاه تر از یک رمان در دل داستان گنجوند. و برام جالبه که شخصیت‌های نمایشنامه‌ها بطور فعال گفتگو می‌کنند چون خاصیت فرم نمایشنامه اینطوریه. گفتگومحور. و نمایشنامه دوم هم فوق العاده بود. نمایشنامه‌هایی از این دست که با محافظ کاری سیاسی به حساب می‌آن همیشه برام جذاب بودن. بعنوان خواننده هیچ پیش زمینه‌ای از ایدئولوژی در جریان، عقاید و گرایش‌ها و گاهی حتی هویت و ملیت شخصیت‌ها نداری و با این حال متنی که درحال خوندن اون هستی برات به طور ملموسی قابل فهم و هم دردیه. انگار تمام مردم جهان در هر کجایی می‌تونن بفهمنش. پیچش‌های داستانی در هردو نمایشنامه بسیار جذاب بود. احتمال این که باز هم سراغ این نویسنده برم و از نوشته هاش بخونم بسیار زیاده.