نظر دلارام کاشانی برای کتاب نجواگر

الکس نورث میتونست راحت اسم کتاب رو بذاره پدران و پسران و با تاسی به ایوان تورگینف فقط به جنبه‌های روانشناختیش توجه کنه یا بحث رو مثل برادران کارامازوف داستایوفسکی پیچیده کنه اما خب تصمیم گرفت یه کتاب جنایی پلیسی در همین باب بنویسه فکر کنم دلیل این که نجواگر برام یه کتاب معمولی بود اینه که بیش از حد تعریفش رو شنیدم وگرنه به نظر من درباره‌ی یه بابای غر غروئه که فقط میخواد یه زن بگیره تا از شر تنهایی بزرگ کردن بچه‌اش خلاص شه و در نهایت و به لطف قاتل مظلوم داستان به همین هم میرسه. بچه هم توانایی پیشگو با فالگیر شدن رو توی گوگوریو داره لامذهب و همه چیز رو همیشه میدونه و با عالم ارواح در ارتباطه. یه جاهاییش هم سعی میکنه ترسناک بشه و یا معمایی ولی بیشتر پشت جنبه‌ی عاطفی خانوادگی داستان گم میشه. نمیدونم چرا کتاب‌هایی که از جانب مرد‌ها گفته میشه یه جوریه که انگار تمام هدف مرد‌ها اینه که زن بگیرن و مسئولیت‌های خودشون رو روی شونه‌های زنه بذارن و راحت بشن! یعنی تمام نظرتون درباره‌ی مردها همینه؟ بابا به خدا نه به خشونت علیه مردان! بیشتر از این نظراتم رو درباره‌اش نمیگم. خلاصه این که داستان بدی نیست ولی سعی نکنید خیلی عمیق بخونیدش چون همه‌ی آقایون توش سیاه نمایی شدن!