نظر فاطمه سیادتی برای کتاب سنگ، کاغذ، قیچی

میتونم بگم بهترین کتابی بود که منو واقعا شوک کرد اگه به صفحه‌ی ۱۷۷ به بعد برسید جوری هر لحظه‌اش شوکه میشید که میتونید زمین رو گاز بگیرید، این کتاب واقعا ثابت کرد نمیشه مقصر اصلی داستان رو پیدا کرد، من هنوز نمیتونم بگم هنری یک روانی بود یا رابین! نمیتونم حتی بگم این یه روایت واقعی بود که یه رابینی توی یه گوشه دنیا نوشته بودتش یا فقط یه داستان بود، لحظه‌ای که داستان مرگ مادر آدام براتون رو بشه قسم میخورم حتی حدسشم نمیتونید بزنید. من عاشق پاین‌های خیلی غیرمنتظره‌ام و این کتاب بهترین ورژن پایان غیرمنتظره رو داشت