با اینکه علاقهای به ژانر تخیلی ندارم و بندرت پیش میاد تخیلی بخونم اما گیراییِ این کتاب مشتاقم کرد به مطالعه. من اینطور برداشت کردم که انسان طمع کار و سیری ناپذیره، و اینکه بعضی وقتها رویای داشتن بعضی چیزها بسیار لذت بخشتر از داشتنشونه. نهایتِ تلاشمونو میکنیم تا چیزی رو بدست بیاریم که فکر میکنیم بدون اون شاد نیستیم، بعد از بدست آوردنش هم شادیمون بعد از مدتی کوتاه تموم میشه و اون چیز هم برامون عادی میشه یا حتی متوجه میشیم به اشتباه برای بدست آوردنش تلاش کردیم و تقدسش هم از بین رفت. طمعِ زیادِ بعضی افراد هیچوقت نمیذاره احساس خوشبختی کنند بنابراین دست به هر کاری میزنند اما ناراضی میمونن و از زندگی لذت نمیبرن. و با اینهمه اما با تلاش بسیار میتونیم به اهدافمون برسیم، حتی اگر در این راه متحمل رنج و عذاب بشیم و چیزهایی رو از دست بدیم.
سپاس.
سپاس.