«بوف کور» روایتی کابوسگونه از انزوا، جنون و فروپاشی ذهن انسان است که مرز خواب و بیداری را از بین میبرد. زبان نمادین و فضای تیرهی داستان، خواننده را به درون ذهنی بیمار و پریشان میکشاند. این رمان بیش از آنکه داستانمحور باشد، تجربهای روانی و فلسفی است. اثری ماندگار که هر بار خوانده میشود، معنایی تازه از دل تاریکی بیرون میآورد