صدای گوینده آن قدر با روح نوشته های کامو هماهنگ است که احساس می کنم خودِ کامو دارد از کودکی اش برایم اعتراف می کند. موسیقی پس زمینه آرام و محو است، اما ضربانی دارد که عمقِ تلخی و تنهایی کتاب را بیشتر می کند. این نسخهٔ صوتی برای من مثل نشستن کنار مردی ست که هم می نویسد، هم زخم هایش را آرام آرام بازگو می کند.