بوف کور مثل یک کابوسِ بیدار است؛ روایتی که از همان جملههای اول، خواننده را در فضای وهمآلود و تبدار خودش زندانی میکند. هدایت با زبانی شاعرانه و تیز، ذهن را میخراشد و لایههای تاریک روان انسان را ورق میزند. این کتاب را نه برای “داستان” بلکه برای حسّی که در وجودت میکارد باید خواند—حسی که بعد از تمام شدنش هم مدتها رهایت نمیکند.
اگر دنبال تجربهای متفاوت، تلخ و تکاندهنده هستی، بوف کور انتخابی بیرقیب است.
اگر دنبال تجربهای متفاوت، تلخ و تکاندهنده هستی، بوف کور انتخابی بیرقیب است.