سلام کتاب خوبی بود در مدرسه نیز چنین کتابی دیده بودم که جمعی از دانشجوهای کانون آنرا نوشته بودند مرا به آن فضا بردو تلاشی بود برای زدودن صفحهی غبار بستهی ذهن که در آن حال و هوا سیر میکرد. یه تیکه هست از خانوم بهزادی که میگه: «نگاه کن چگونه میتوان در ازدحام سکوت، یک شب مانند آسمان باشی» جالبترین قسمتش بود که تو ذهنم مونده