یک یادآوری قدرتمند از پیامدهای فاجعه هستهای چرنوبیل است و نقدی بر بیتوجهیها و پنهانکاریهایی که پس از حادثه رخ داد. صدای واقعی افراد را به عنوان قربانیان و شاهدان فاجعه رو گفته و تلاش کرده تا ابعاد انسانی و روانی این حادثه را نشان دهد و بیشتر بر روی تأثیرات انسانی، دردها، ترسها و خاطرات شخصی تمرکز دارد و کمتر به جزئیات فنی یا سیاسی و خطاهای انسانی میپردازد.